Hasan Ölmüş Diyeler
26 Ekim,
Bugün çalışmanın anlamsız geldiği bir gündü. Anlam yükleyebilmek için epey çalışmam gerekti. Elim tuttuğunu doğru tutmadı, gözüm gördüğünü doğru görmedi.
Benden birkaç yaş büyük teyze oğlum Hasan vefat etmiş. Ne cenazesine gidebiliyorum ne mezarına, aramızda on bin kilometre var.
Hasan ödevlerimizde bize yardım ederdi. İyi resim çizerdi mesela, ben çizemezdim. Elinde kürekle bahçe işi yapan bir adam çizmişti, kırk sene sonra hâlâ gözümün önünde. Sonradan teknik ressam oldu zaten. Güleç yüzlüydü teyze oğlum, herkese yardım ederdi. Kimseye bir kötülüğü dokunduğunu, kimsenin ardından konuştuğunu duymadım. Hepimiz severdik onu.
Neredeyse on beş yıldır hiç görüşmedik onunla, telefon numaralarımız da hiç kayıtlı olmadı birbirimizde. Çünkü o ve sayıları yetmişi aşan öteki kuzenlerim hep memleketteler. Memleketin çivisi gibiler, taşı toprağı gibi. Ne zaman gitsem orada öylece duruyor olurlar.
İki oğlu vardı Hasan’ın, ikisi de engelliydi. Konuşamazlardı, kendi kendilerine yiyip içemezlerdi. Hasan ve hanımı yıllarca baktılar o masumlara, üstlerine titrediler. Şahidiz, hiç sızlanmadılar. Birkaç sene evvel ikisi de vefat etmişti çocukların, demek Hasan’ın da vazifesi bitmiş. Mekânı cennet olsun.
Hasan’la da Konya’ya her gittiğimde; özellikle de bayramlarda, düğünlerde ve cenazelerde karşılaşır, hasret giderirdik. Bilenler bilir, bizim oralarda düğün ve cenazelerde bir duvar dibine seyyar çay ocağı kurulur. Bizim sülalede bu işi genelde Hasan ve kardeşleri üstlenirdi. Yakışırdı ellerine. Minnet beklemez, herkesi gönüllemeyi becerirlerdi.

Hasan ölmüş işte. Çay ocakları öksüz mü kalacak şimdi? Kazanların altı sönecek, bardaklar sudan geçirilmeyecek mi? Bense burada iki yanlış bir doğru olsa da fayans kesiyor, derz dolduruyorum. Bari diyorum bunlar öksüz, bunlar sahipsiz kalmasın. İşe bak, hayata bak. Yaprak döker bir yanımız, diğer yanımız ekmek peşinde…
Ellerim ve gözlerimle fayansların çizgisini tutturmaya çalışırken kalbimle ve dilimle onun ruhuna okudum. Durup durup, “İyi bilirdik” dedim kendi kendime, “Hasan’ı iyi bilirdik. Helali hoş olsun.”
Ölüm haberi almak her yerde zor ama gurbette biraz daha zor sanki. Tüm acıyı tek başına göğüslemen gerekiyor. O gün işe gitmemek bile gelmiyor aklına. Zaten gurbette işten başka gidecek pek yerin de olmuyor. Ya da iyi ki gidecek bir işin bari oluyor.
Doyamadım ‘deyzoğlu’ma, o böyle derdi, d ile. Bir ona değil, cümle akrabalarıma doyamadım. Zaten neye doydum ki!
O meşhur Kırım türküsünde denildiği gibi, “Men bu yerde yaşalmadım /Yaşlığıma toyalmadım / Vetanıma hasret oldum.” Hasan da doymamıştır herhalde. Yenice emekli olmuş, kendi evini almıştı. Oturmak nasip olmadı…
Bunlar aklıma gelince demek burası doyma yurdu değilmiş diyorum. Tatmaya izin varmış da hani doymaya yokmuş.
Daha ben yurduma dönecek, eşin dostun fayanslarını yapacak, belki de Hasan’dan beni fayans yaparken resmetmesini isteyecektim. Bu sonuncusu ahrete kaldı, orada da bunu istemem artık. Ötekilere Allah kerim, umudumuz bâkî.
Gurbette bir acı haber aldığında bile işe gitmek zorunluluğu ilk başta bir ceza gibi geliyor insana. Ancak enteresan bir şekilde bazen iş acıyı taşıyacak bir vasıtaya yahut onu avutacak bir sığınağa da dönüşebiliyor.
Benim için öyle mi oldu? Hayır, tam öyle denilemez. Gelgelelim yine de ölümün kederini göğsümde bir miktar yumuşattı sanki, hazmetme süresi kazandırdı.
Günün sonunda aklıma Hasan’ın taziyesinde çay ocağının başında kimin duracağı takıldı. Âh keşke dedim, keşke ben durabilseydim de çaycılığı devralsaydım.
Benim bu keşkelerim yeğenlerimin kulağına gitmiş. Biri mesaj attı, “Sen çay ocağını düşünme emmi, o iş bizde.”
İyi dedim, iyi bari, ben de kendimi işle güçle oyalamaya devam edeyim.
